Duke përjetuar praninë e Perëndisë çdo ditë
2. gusht e diel
“Prania ime do të shkojë me ty” Eksodi 33:14
Nicholas Herman ishte kuzhinier në një manastir. Ai shqetësohej vazhdimisht nëse ishte apo jo me të vërtetë i shpëtuar. Një ditë, ndërsa po shikonte një pemë, ai kuptoi të vërtetën e fjalëve të psalmistit — se ajo duhej të kishte rrënjë në diçka tjetër dhe më të thellë se vetja e saj (shih Psalmi 1:1–3). Atë ditë, ai vendosi ta bënte jetën e tij një eksperiment në atë që e quajti “një bisedë të përhershme, të heshtur dhe të fshehtë të shpirtit me Perëndinë”. Sot ai njihet me emrin e ri që i dhanë miqtë e tij: vëllai Lorenc. Gjatë gjithë jetës së tij ai mbeti i panjohur dhe i kaloi ditët e mbetura në kuzhinën e manastirit. Por njerëzit rreth tij zbuluan se prej tij rridhnin lumenj uji të gjallë, gjë që i bënte të dëshironin ta njihnin Perëndinë ashtu siç e njihte ai. “Vëllai i mirë e gjente Perëndinë kudo,” shkroi njëri prej tyre, “po aq gjatë riparimit të këpucëve sa edhe kur lutej me bashkësinë.”
Pas vdekjes së vëllait Lorenc, miqtë e tij përmblodhën një libër me letrat dhe bisedat e tij. Ai quhet “Praktika e Pranisë së Perëndisë” dhe mendohet të jetë një nga librat më të lexuar të katër shekujve të fundit. Ky kuzhinier i thjeshtë ka shitur më shumë kopje se shumë romancierë bashkëkohorë të famshëm dhe libri i tij vazhdon të jetë në listat e librave më të shitur. Vëllai Lorenc thoshte:
“Praktika më e shenjtë dhe më e domosdoshme në jetën tonë shpirtërore është prania e Perëndisë. Kjo do të thotë të gjejmë kënaqësi të vazhdueshme në shoqërinë e Tij hyjnore, duke folur me Të me përulësi dhe dashuri në çdo stinë të jetës, në çdo çast, pa e kufizuar bisedën në asnjë mënyrë.”
