Lutu me guxim (2)
12. shtator e shtunë
“Duke pasur, pra, o vëllezër, liri të plotë për të hyrë në shenjtërore me anë të gjakut të Jezusit” Hebrenjve 10:19
Martin Luther kishte një mik të mirë të quajtur Frederick Myconius, i cili u sëmur shumë deri në kufijtë e vdekjes. Luther i shkroi atij: “Unë të urdhëroj në emër të Perëndisë të jetosh, sepse ende kam nevojë për ty në punën e reformimit të kishës … Zoti nuk do të më lejojë kurrë të dëgjoj se ti ke vdekur, por do të të lejojë të jetosh pas meje. Për këtë po lutem, ky është vullneti im dhe u bëftë vullneti im, sepse kërkoj vetëm të lavdëroj emrin e Perëndisë.”
Ne mendojmë shpesh për të folur butësisht me Perëndinë, për të përulim veten para Tij, por jo për t’u lutur me guxim. Megjithatë, kjo është ajo që Bibla thotë se duhet të bëjmë: “Duke pasur, pra, o vëllezër, liri të plotë për të hyrë në shenjtërore me anë të gjakut të Jezusit … le t'i afrohemi me zemër të vërtetë, me siguri të plotë besimi … Le të mbajmë të patundur rrëfimin e shpresës sonë, sepse besnik është ai që premtoi. Mos e hidhni tej guximin tuaj, që do të ketë një shpërblim të madh. Sepse ju keni nevojë për ngulm që mbasi, të bëni vullnetin e Perëndisë, të merrni gjërat e premtuara” (Hebrenjve 10:19-23, 35-36). Lutja nuk ka të bëjë me bindjen e Perëndisë për të dhënë diçka që Ai nuk dëshiron. Ai është më i gatshëm të japë sesa ne të marrim. Ai në fakt kërkon mundësi për të na bekuar: “Në të vërtetë Zoti me sytë e tij shikon përpara dhe mbrapa tërë dheun për të treguar forcën e tij ndaj atyre që kanë një zemër të ndershme ndaj tij” (2 Kronikave 16:9). Prandaj lutu me guxim dhe ji i/e sigurt se Perëndia do të bëjë atë që ka premtuar.
