Perëndia fal dhe harron (2)
19. prill e diel
“Unë do ta fal paudhësinë e tyre dhe nuk do ta kujtoj më mëkatin e tyre” Jeremia 31:34
Izraelitët e kishin festuar Pashkën si një mënyrë për të përkujtuar eksodin e tyre nga Egjipti. Mbrëmjen para eksodit, izraelitëve iu dha udhëzimi të sakrifikonin një qengj pa të meta dhe të shënonin kornizën e derës së tyre me gjakun e tij. Pastaj, kur Engjëlli i Vdekjes kalonte nëpër Egjipt, ai do të kalonte mbi shtëpinë e tyre. Dishepujt e Jezusit nuk e dinin se po hanin vaktin e Pashkës me Qengjin e Pashkës. Jezusi ua ripërtëriu kuptimin e tyre për bukën dhe kupën, duke shpjeguar se ato përfaqësonin trupin dhe gjakun e Tij. Dhe për shkak të asaj që Ai arriti në kryqin e Kalvarit, ne jemi nën kujdestarinë mbrojtëse të gjakut të Qengjit. Ashtu si Pashka, marrja e darkës së Zotit është një përkujtim i eksodit tonë nga skllavëria. Ne ishim skllevër të mëkatit, por Krishti na çliroi. Sa herë që shkojmë në Tavolinën e Zotit, ne bëjmë një vijë të drejtë në këmbët e kryqit - vendi ku mëkati takoi mposhtjen e tij. Ne kujtojmë se mëkati ynë është gozhduar në kryq.
A po e keni të vështirë të harroni mëkatet dhe dështimet tuaja? A vazhdon djalli t'jua kujtojë ato? Qëndroni te Fjala e Perëndisë dhe i jepni atij një njoftim dëbimi. Në Dhiatën e Vjetër, Perëndia tha: “Unë do ta fal paudhësinë e tyre dhe nuk do ta kujtoj më mëkatin e tyre”. Në Dhjatën e Re, Perëndia tha: “Sepse unë do të jem i mëshirshëm për paudhësitë e tyre dhe nuk do të kujtoj më mëkatet e tyre dhe keqbërjet e tyre” (Hebrenjve 8:12). Shkrimi na thotë atë që Perëndia bën me mëkatet tona: “Ti do të hedhësh në fund të detit tërë mëkatet tona” (Mikea 7:19).
