Ji një nxitës (3)
13. Tetor E Mërkurë

‘Por Jozueun...përforcoje, se ai do ta bëjë Izraelin ta zotërojë vendin’ Ligji i Përtërirë 1:38 NIV

 

Kur vjen puna për të qenë një nxitës, vëre dy gjëra:

1) Nxitja është një dhunti e lënë pas dore. Asnjë shërbesë nuk nevojitet më shumë sot në kishë se sa ajo e inkurajimit. Është e lehtë që të gjesh dekurajim dhe shumë e vështirë të gjesh inkurajim. Madje edhe në kishë. Shumica e kishave kanë atë që quhet një ‘komitet i ftohtë’ Ata janë gjithnjë të gatshëm për të të treguar pse diçka nuk do të funksionojë dhe të të tregojnë se si disa programe kanë shkuar keq. Ata duket se flasin më zë më të lartë dhe më gjatë se sa inkurajuesit, gjë që na çon tek pika e dytë.

2) Nxitja është një dhunti e nevojshme. Pavarësisht se sa mirë mund të jenë duke shkuar gjërat ose se sa mirë dikush duket së jashtmi, secilit prej nesh mund t’i hyjë në punë pak inkurajim. Në fakt, inkurajimi është aq i rëndësishëm saqë e gjithë kisha duhet të përfshihet në të. ‘Dhe le të kujdesemi për njeri tjetrin, për t'u nxitur për dashuri dhe vepra të mira, pa hequr dorë nga të mbledhurit bashkë tonin, sikurse kanë zakon disa, por të nxisim njeri tjetrin, aq më tepër se e shihni ditën që po afrohet’ (Hebrenjve 10:24-25 NKJV). Kisha është një vend ku njerëzve u duhet dhënë dora për t’i ngritur lart dhe jo të gjuhen për t’i rrëzuar poshtë.

Ne duhet t’i inkurajojmë njerëzit atëherë kur ata nuk kanë nevojë, në vend që të presim derisa të kenë nevojë. Nëse pret shumë gjatë, inkurajimi yt mund të jetë shumë i vonuar. Mos prit derisa të ndodhë diçka e mirë për të folur një fjalë inkurajimi; bëje atë një praktikë të përditshme. ‘Por unë nuk e di se ç’të them’, proteston ti. Kërkoji Perëndisë për dituri dhe ai do të ta japë. ‘Zoti, Zoti, më ka dhënë gjuhën e dishepujve që të mund ta mbaj me fjalë të lodhurin’ (Isaia 50:4 NIV).