Mos e dysho Perëndinë
22. shkurt e enjte

“Po nuk e pashë … unë nuk do të besoj” Gjoni 20:25 NLT

Gjoni shkruan: “Por Thomai, i quajtur Binjaku, një nga të dymbëdhjetët, nuk ishte me ta kur erdhi Jezusi. Dishepujt e tjerë, pra, i thanë: “Kemi parë Zotin”. Por ai u tha atyre: “Po nuk e pashë në duart e tij shenjën e gozhdave dhe po nuk e vura gishtin tim te shenja e gozhdëve dhe dorën time në brinjën e tij, unë nuk do të besoj”. Dhe tetë ditë më vonë, dishepujt ishin përsëri në shtëpi dhe Thomai ishte me ta. Jezusi erdhi … Pastaj i tha Thomait: “Vëre gishtin këtu dhe shiko duart e mia; shtrije edhe dorën dhe vëre në brinjën time; dhe mos ji mosbesues, por besues!”. Atëherë Thomai u përgjigj dhe i tha: “Zoti im dhe Perëndia im!” (v. 24-28 NLT). Jezusi zgjodhi një dyshues që të ishte dishepulli i Tij. Dhe kur ai dyshoi, Jezusi nuk e dënoi dhe nuk e hodhi poshtë. Në fakt, ai bëri një paraqitje të veçantë për të zgjidhur dyshimet e tij dhe për të ndërtuar besimin e tij.

Elisabeth Elliott ka thënë: “Besimi i vërtetë hyn në veprim atëherë kur nuk ka përgjigje”. Perëndia thotë: “Mendimet e mia nuk janë mendimet tuaja” (Isaia 55:8 KJV). E vërteta është që Perëndia nuk mendon si ne. Ai e sheh pamjen e madhe dhe Ai vepron drejt një fundi specifik. Jezusi tha: “Kam edhe shumë gjëra të tjera për t'ju thënë, por ato ende ju nuk mund t'i mbani” (Gjoni 16:12 NCV). Prandaj, kur ta gjesh veten duke dyshuar, lutu: “Zot, nuk është e lehtë të besoj kur jam i lënduar dhe i turbulluar dhe Ti qëndron në heshtje. Ashtu si Thomai, unë dua një provë që Ti më do. Më ndihmo që të shoh përtej dëshirës sime për paqe dhe rehati, përtej dyshimeve dhe pyetjeve të mia pa përgjigje dhe të rrok të vërtetën e dashurisë dhe hirit Tënd të padështueshëm”.