Shërbesa e shërimit në kishën e Dhiatës së Re
26. janar e hënë
“Dhe të gjithë shëroheshin” Veprat e Apostujve 5:16
Para se Jezusi të largohej nga kjo tokë, Ai i tha dishepujve të vet: “Në të vërtetë, në të vërtetë po ju them: kush beson në mua do të bëjë edhe ai veprat që bëj unë” (Gjoni 14:12). Dhe ata ashtu bënë. “Dhe shumë shenja dhe mrekulli bëheshin në mes të popullit nëpërmjet duarve të apostujve…aq sa i binin të sëmurët në sheshe, i vinin në shtretër e në shtroja, që kur kalonte Pjetri, të paktën hija e tij të mbulonte ndonjë nga ata. Edhe një turmë nga qytetet përreth turrej në Jerusalem, duke sjellë të sëmurët dhe ata që mundoheshin nga frymëra të ndyra dhe të gjithë shëroheshin” (Veprat e Apostujve 5:12, 15-16).
Dikush mund të thotë: “Oh, por kjo ndodhi vetëm në fillimin e Veprave të Apostujve, për arsyen e konfirmimit të fjalës së tyre mbi ringjalljen e Krishtit”. Atëherë le të shkojmë tek kapitulli i fundit i Veprave të Apostujve dhe të lexojmë se çfarë po ndodhte me kishën tridhjetë vite më vonë: “Edhe rreth atij vendi i kishte arat i pari i ishullit me emër Publius; ai na priti dhe na mbajti në shtëpi tri ditë miqësisht. Dhe ndodhi që i ati i Publit dergjej në shtrat, i sëmurë me ethe dhe me dizenteri; Pali i shkoi dhe, mbasi ishte lutur, vuri duart mbi të dhe e shëroi. Mbas kësaj edhe banorë të tjerë të ishullit që kishin sëmundje vinin tek ai dhe u shëruan” (Veprat 28:7-9). Kisha e Dhiatës së Re po ndiqte një nga udhëzimet e fundit që Jezusi i dha apostujve të tij para se të kthehej në qiell: “Dilni në mbarë botën dhe i predikoni ungjillin çdo krijese…Dhe këto janë shenjat që do t'i përcjellin ata që do të besojnë: në emrin tim ata do t'i dëbojnë demonët, do të flasin gjuhë të reja; do t'i kapin me dorë gjarpërinjtë, edhe nëse do të pijnë diçka që shkakton vdekjen, nuk do t'u bëjë asnjë të keqe; do t'i vënë duart mbi të sëmurët dhe këta do të shërohen" (Marku 16:15, 17-18). Kjo do të thotë se mund të lutesh në besim dhe t’i besosh Perëndisë për shërim.
